Minnertsga 2 – Workum 2

Afgelopen zaterdag stond de uitwedstrijd bij Minnertsga op ons programma. Even terug naar de roots van Klaas, wiens vader – zo zei Klaas het zelf – het voetbal in Minnertsga op de kaart heeft gezet. Tevens was het de week van de scheidsrechter en dat hebben we geweten…
We waren nog vol goede moed naar het hoge noorden gekomen en Brahim meende aan de clubkleuren te zien dat we zelfs tegen Heerenveen moesten spelen. Al vóór de aftrap maakte de scheidsrechter in niet mis te verstane ellenlange bewoordingen duidelijk dat hij geen tegenspraak duldde. Dat wordt natuurlijk een moeilijke klus als je Danny B. en Pieter van der V. in je team hebt.
In het begin van de wedstrijd speelden we best aardig en creëerden we wel wat kansjes, maar de keeper van de tegenstander werd niet echt in moeilijkheden gebracht. Minnertsga stelde er niet zoveel tegenover want behoudens een schotje konden ze niet echt gevaarlijk worden. Zoals in de vorige wedstrijden ook al aangetoond, beheersen wij de kunst om tegenstanders in de wedstrijd te helpen echter tot in de puntjes, want tussen de 20ste en 30ste minuut leverden we de bal 2x in op het middenveld en hier werd dankbaar van geprofiteerd door de klaaiklúten, waardoor er zomaar een 2-0 tussenstand op het scorebord stond. Ondertussen kregen onze al eerder genoemde senioren het al geregeld aan de stok met de leidsman en dat zorgde voor veel frustratie. Frustratie moet je soms botvieren en dat kost dan meestal een gele kaart. Zo gingen we rusten met een 2-0 achterstand en een gele kaart op zak. We probeerden gedurende het loopje naar de box de scheids nog duidelijk te maken dat wij er ook een leuke middag van wilden maken, maar de man in het zwart was onverbiddelijk en genoot van zijn eigen optreden.
Na rust een zelfde spelbeeld – wel 2 wissels aan onze kant, Houkje voor Kast en Smeding voor Gjerryt de mollefanger – wij veel aan de bal en de blauw-wit-pompeblêd brigade onvermoeibaar achter ons aan rennend. De aansluitingstreffer hing in de lucht, toen de scheids vond dat Danny een overtreding binnen onze zestien maakte, terwijl assistent-scheids Klaas er op de neus bij stond en het toch echt heel anders had gezien. Wij konden hoog en laag springen, maar die pingel kwam er en ging er tot overmaat van ramp ook nog in, niet eens in het uiterste hoekje, maar ja, Jelmer was mentaal zo afgeleid dat duiken hem ook al niet meer lukte.
Ineens was ook Bosje moe en Jan kwam hem vervangen. Achteraf bekeken een wissel met een gouden randje van de Eagle, want lytse Jan glipte op links al gauw overal tussendoor en gaf Brahim de bal op een presenteerblaadje, 3-1 en back in the race. Brahim trok bij het juichen nog net niet zijn shirt uit om het Minnertsgaaster publiek de door hem gesponsorde warming-upshirts te showen. Mensen hebben tegenwoordig wel een ritje van een uur voor een goeie pizza over, maar goed, kans gemist en de wedstrijd ging gewoon door.
Lang konden we niet van onze aansluitingstreffer genieten want toen lag de 4-1 in het netje, maar je kon niet ontkennen dat wij niet over veerkracht beschikten, het was namelijk wederom lytse Jan die bijna op identieke wijze de verdediging van Minnertsga zijn hielen liet zien en nu was Danny het eindstation, 4-2 en nog een dikke 10 minuten op de klok. Mut kenne, zou je zeggen. Helaas lukte dat niet want we waren niet nauwkeurig genoeg of de scheids had weer last van een beslagen bril of vogelpoep in z’n oog. Scoren deed Binke ook nog even met z’n kuufke, maar de man met de fluit vond dat de keeper van Minnertsga zwaar gehinderd werd door Peal, ken dy jonge ook niks aan doen vonden wij. Zij scoorden nog wel een keer en zo stapten we met een 5-2 nederlaag van het veld. Natuurlijk maakten we zelf de foutjes, maar met zo’n scheids, die zo graag de hoofdrol wil spelen, hadden we nog wel tot volgende week door kunnen voetballen en dan hadden we nóg niet gewonnen. Het zal de voorzitter van je club maar zijn… Volgende week mogen we weer voor het thuispubliek, dan tegen de Wadskapen út Harns.

Attachment