Workum 2 – Zeerobben 3

Vandaag de thuiswedstrijd tegen het derde van Zeerobben. Na het debacle van vorige week in Minnertsga wilden wij natuurlijk iets rechtzetten en dat probeerden we deze keer met Lammert in de basis. Dat mag een wonder heten, want Lammert was niet helemaal fit maar gelukkig kon hij met een half metertje huidskleurige kinetische tape op de kuit toch starten. Of die tape ook daadwerkelijk hielp, dat is nog in nevelen gehuld. Want iedereen weet dat welke tape dan ook vooral mentaal helpt en dan moet het om je brein voor de gek te houden liefst niet huidskleurig zijn. Maar goed, huidskleurige Lammert was met zijn onwillige kuit uit de brand geholpen en we hadden deze zonnige zaterdag een rijkelijk gevulde bank tot onze beschikking, met daarop Bosje, Smeding, Melle en Klaas Lolke.
Topspelers binne altied wat apat en zo ook bij Zeerobben, we begonnen namelijk de wedstrijd met een pengel voor Sjoerd. Die faalde niet vanaf 11 meter want het lukte Jelmer maar net om onder de bal door te duiken. Sjoerd juichte zó hard dat alle buitenlandse gasten in de sporthal dachten dat het alarm afging, hij blij en wij konden eindelijk ballen.
In die eerste helft kwamen wij eigenlijk bijna niet tot uitgespeelde kansen, behalve dan die kopbal van Binke uit een voorzet van Brahim, die voorlangs rolde. Zeerobben werd welgeteld één keer heel gevaarlijk en wij hebben dan op het moment de pech dat de tegenstanders zo’n kans wel afmaken. Met 0-1 aan de thee dus. Kinetische Lammert was op het eind van z’n tape en winterskilder Melle kwam hem vervangen. Dit betekende ook dat Binke op het plekje van Lammert kwam en Melle op de plek van Binke. Volgt u het allemaal nog?
Vanaf de aftrap waren het de Wadskapen die elkaar wat makkelijker vonden. Wij probeerden het opportunistisch met zo nu en dan een lange bal op Peal, maar die zat in de bûse bij hun centrale verdediger die overigens nooit last heeft van haar in de ogen, dus dat zette ook niet veel zoden aan de zeedijk. Na een uur was Binke zo rood als een tomaat en daarom werd hij afgelost door Klaas Lolke. Gerben en Poelie wisselden van positie en deze tactische omzetting had bijna meteen effect toen Hoekie Poelie met een splijtende pass vrij voor de keeper zette, maar helaas punterde hij de bal langs de verkeerde kant van de paal. Aan de andere kant kwamen wij nog een keer goed weg toen Jelmer en Houkje met kunst- en vliegwerk een inzet van de groenwitten op het nippertje konden verijdelen. Niet lang daarna moest diezelfde Houkje zich laten vervangen vanwege een onduidelijke blessure ergens aan z’n onderbeen – de scheids vond het toch echt wel verdacht veel op kramp lijken – en Smeding kwam voor hem in het veld, waardoor Poelie weer in de verdediging plaats moest nemen. Danny schoof een linie door, achterin gingen we theoretisch 1 op 1 spelen (de praktijk was iets anders) en zo hadden we ineens een gemiddelde leeftijd van 40 centraal op het middenveld tijdens de laatste 10 minuten van deze enerverende wedstrijd. Een schot van de zelfbenoemde kampioenenmaker Brahim werd gesmoord en dat was wel zo’n beetje onze laatste kans deze middag. De ouwe seunen vonden het allemaal prima en zo ging deze wedstrijd helaas verloren, terwijl de meesten het er over eens waren dat er toch wel meer in had gezeten.
Volgende week weer een kleine kans op de drie punten want dan spelen we wederom thuis, dan tegen de zonder puntverlies zijnde koploper Leeuwarder Zwaluwen 2. Komt dat zien!

Attachment